Ze is weer ‘on’

Ze is ‘on’. Terwijl ik aan een intro praatje begin, start zij met typen op haar toetsenbord, wat op een of andere manier een ontzettend lawaai maakt. Na nog enkele robuuste typesalvo’s geef ik aan dat ik er me niet door kan concentreren. En tikt ze nou wat ik zeg, of zit ze nog even te facebooken met bekenden…?

‘Ik ga wel schrijven, zegt ze dan.’

‘Fijn,’ zeg ik en haal opgelucht adem.

Ze pakt een schrijfblok en begint te noteren wat ik doorkrijg.



‘Ik ben drie jaar geleden ziek geworden,’ zegt ze dan.

Ik probeer even te focussen op haar ziekte, maar ik merk niet echt iets van een ziekte. Ik voel niet iets ‘tastbaars’. Ze ziet er ook totaal niet ziek uit. Ze heeft lang stijl haar, grote expressieve ogen en komt levendig over via het Skype scherm. Dan krijg ik er ineens een gevoel bij, maar ik hou me nog even in en wacht nog even tot een later moment om hier iets over te zeggen.


‘Je bent eerst gewoon fit, en dan ineens, echt heel plotseling is je energie ineens weg,’ zeg ik.

‘Ja, als dan die energie weg is, dan ben ik niet uit bed te slepen. Het gaat nu wel iets beter, maar het is nog steeds vaak overleven…’

‘Je moeder heeft totaal niet haar passie kunnen volgen in het leven, daardoor heeft ze zichzelf van haar levenslust afgesneden.’

‘Mijn moeder heeft voor mijn vader alles opgegeven om de ‘was te gaan doen’. Zo heb ik het in mijn belevingswereld altijd gezien.’

‘Jij hebt haar op een of andere manier opgevolgd, ook jij hebt jezelf van je levensvreugde afgesneden.’

‘Ik dacht altijd dat ik raar was, ik ben me gaan gedragen zoals iedereen dacht ik me moest gedragen, ook naar mijn ouders toe. Ik voelde me altijd het zwarte schaap. Ik kende geen mensen die zoals ik dachten over het leven, of net als ik meer de diepte in gingen…’

‘Jij bent ‘bewust’, die anderen zijn misschien een beetje ‘gek’, omdat ze helemaal niet bewust met hun leven omgaan. Je kunt het gewoon omdraaien. Als je totaal niet jezelf kunt zijn, hoe kun je dan in je kracht gaan staan?’


‘Een hele flinke burn-out was wat ik bij je voelde, toen je over je ziekte begon.’

‘Ja, ik denk dat ik drie jaar geleden een burn-out heb gekregen… Ik noem het meestal maar ‘ziekte’ anders snappen mensen het niet. Ik ben wel bij een arts geweest, maar er kwam niet echt iets uit. Geen duidelijke diagnose.

‘Je had alle kenmerken van een acute burn-out.’

‘Ja, ’ik kon in één klap niet meer praten, geen zinnen meer formuleren, de woorden niet meer vinden. Ik voelde me een zombie, ik was geen eens bij machte om de afwas te doen… Ik lag alleen maar op bed. Mijn moeder heeft al die tijd voor me gezorgd. Daarom wil ik nu toch iets terug doen.’

‘Je bent in alles grenzeloos geweest, op werkgebied, naar je lichaam en geest, je vrienden en familie. Kortom voor alles en iedereen wilde je álles zijn, en dat breekt je natuurlijk een keer op.’


‘Ik heb zoveel gedaan… een huis gekocht en ben daar mee bezig geweest… Overdag werken en in de avond ook nog doorgegaan. Dan al mijn vriendschappen bijhouden. En ik heb mijn ouders met van alles geholpen. Ik heb veel gedaan wat niet bij me paste, dat zie ik nu veel duidelijker.

‘Goed dat je het nu helderder ziet, er is veel met jou gebeurd in de laatste weken.’

‘Jazeker, ik heb op internet mensen gevonden die net zoals ik blijken te zijn… Door de Corona heb ik zoveel meer tijd en ruimte… De rust heeft me zó goed gedaan, ik ben weer een beetje contact met mezelf aan het maken.’


‘Je vriend voelt trouwens heel stabiel, dat is ook heel fijn voor je.’

‘O ja, ik kan heel diep graven, en hij leeft gewoon in het hier en nu, maakt zich niet zo snel zorgen.’

‘Dat is best spiritueel, al wil hij denk ik niet echt praten over ‘spirituele dingen’, maar op zijn manier snapt hij eigenlijk best hoe het werkt!’

‘Haha, ja dat is best waar, als je het zo zegt…’


‘Het is ook alsof je niet alleen innerlijk maar ook in je huis nieuwe elementen aan het toevoegen bent.’

‘We zijn bezig met de zolder, we willen daar een rustige meditatieruimte creëren. In mijn favoriete visualisatie stel ik me voor dat ik aan het dansen ben op het strand, maar dat kan ik misschien hier nabootsen in mijn meditatiekamer. Dan vraag ik mijn vriend of hij zand op de vloer wil uitstrooien. Maar ik weet niet of dat zand nou echt zo’n goed idee is.’


‘Praat ik trouwens niet te snel voor je om alles op te schrijven?’ vraag ik.

Ze is met razende hand aan het noteren, haar ogen gericht op het kladblok vóór haar op de tafel. Op de achtergrond hoor ik allerlei geluiden. Het is alsof er iemand bij haar de kamer aan het verbouwen is, maar ik zie niemand.

‘Nee, het lukt wel. Ik heb geleerd om snel te schrijven voor mijn werk. Ik doceer op een universiteit.’

‘Prima, dan blijf ik dit tempo aanhouden.


Andere (persoonlijke) onderwerpen passeren de revue. En dan zie ik dat ze iets met de maan heeft. ‘Je reageert heel sterk op de volle maan.’

‘Nou ja, voel je dat? Sinds een maand ben ik veel bezig met de maan, vooral de volle maan.’

‘Mooi hoe je nu allerlei dingen doet die je dichter bij je gevoel brengen,’ zeg ik, ‘en dichterbij bij je jezelf brengen. Of het nu contact met de maan maken is, mediteren in een met zandkorrels bestrooide zolder, of een reading consult. Nu kun je alles loslaten wat niet bij je hoort en je eigen ‘anders zijn’ gaan toelaten.’

Haar hand stopt met schrijven. Het lijkt erop dat ze tijdens het consult weer een beetje haar levensvuurtje aangestoken heeft.