Koudwatervrees

Het is een tropische dag, de thermometer reikt naar 34 graden Celcius. Je ligt op een strandje bij een grote plas natuurwater. De zon schijnt fel aan de hemel. Geen wolkje aan de lucht te bekennen. Je krijgt het steeds warmer. Het water lokt. Je staat op en loopt naar het heldere water. Je voelt golfjes water over je voeten spoelen.

Je wilt er dieper in, maar het water is nog wel erg koud. Er komt nog meer weerstand in je naar boven. Er drijven zoveel algen in het water… en er zwemmen helemaal niet zoveel andere mensen. Dan toch maar niet? Of misschien straks… tot er ook wat andere mensen in het water zijn… nog even uitstellen.



Dan besluit je uiteindelijk tóch je eerste stapjes in het water te zetten. Erg koud, dat wel, maar je bijt door. Je loopt langzaam het water in en je produceert allerlei geluiden. Gedachten verdwijnen als sneeuw voor de zon. De focus ligt volledig op je lichaam en je ademhaling. En dan komt het moment dat je het eigenlijk best lekker vindt. Als je door bent, voelt dat als een overwinning. Het is heerlijk om in natuurwater te zwemmen! Je hele lichaam tintelt. Het voelt zuiverend. En er zijn helemaal geen algen die aan je lijf kleven. Waarom eerst zo getwijfeld, en zoveel weerstand en angst gehad? Was dat nou werkelijk nodig?


Het element water staat symbool voor je gevoel. Je wilt in eerste instantie misschien liever niet dieper in je gevoel stappen. Je weet niet wat er dan kan gebeuren…

Het is eng… dus je wacht, stelt uit, blijft aan de oppervlakte. Kijkt er alleen naar.

Dan besluit je er toch in te stappen en je over te geven. Het blijkt heel erg mee te vallen, er gebeuren geen enge dingen, ook al is het in eerste instantie even wennen. Je beseft dat je nu niet meer terug kunt en ook niet meer wilt. Als de eerste stapjes mee blijken te vallen, dan zou de rest ook wel eens minder heftig kunnen zijn dan je had gedacht.

Als je helemaal in je gevoel zit, realiseer je je dat je veel dichter bij jezelf bent gekomen. Je voelt het contact met je essentie. Het voelt alsof je de hele wereld aankan. Het maakt je niet uit wat anderen van je denken, de mensen die aan de andere kant van het water blijven en naar je kijken. Je voelt de kracht in je binnenste, bij je buik. Je voelt je verbonden met jezelf. Je durft in deze openheid al je gevoelens te voelen: je verdriet, je pijn, je boosheid.


In sessies merk ik dat veel mensen bang zijn voor hun gevoelens. Door te vluchten en te leven vanuit het hoofd, weten ze vaak ook niet meer hoe ze daar uit kunnen komen. Vaak hoor ik van cliënten dat het achteraf heel erg mee viel om hun gevoelens meer aan te kijken en er mee in contact te komen. Als je voelt dat je vast zit, zoek dan naar de eerste kleine stap die je wel aandurft. Zolang die eerste stap niet is gezet, kun je ook niet verder.

Als je eenmaal de keuze hebt gemaakt om in het water te stappen, zullen meestal de volgende stappen vanzelf volgen. Je wilt immers zwemmen. Het oordeel van anderen (de mensen die op het strandje zitten en naar je kijken) weegt meestal erg zwaar. Want wat gebeurt er als je van die man of vrouw die alles onder controle heeft, langzaamaan verandert in een meer kwetsbare versie van jezelf? Zullen ze je dan nog accepteren? Afwijzing lijkt op de loer te liggen.


Als je eenmaal hebt ervaren hoe verfrist je je na afloop kunt voelen, wordt het de volgende keer makkelijker om dieper het water in te gaan. De overgang van je hoofd naar hart mag ook langzaam gaan, je kunt er de tijd voor nemen. Als alle gevoelens er mogen zijn, maak je werkelijk contact met jezelf en met je lichaam. Gevoelens horen erbij, net zoals je gedachten (je hoofd) erbij horen.


Als je hoofd en hart kunnen samenwerken in de juiste verhouding ontstaat er een mooie dynamiek, waardoor je leven veel meer inhoud zal krijgen. Dan kun je het leven gaan ervaren als een eindeloze stroom van mogelijkheden en zal er een hele nieuwe wereld voor je open gaan.

Uiteindelijk is zwemmen heel natuurlijk en ga je niet kopje onder.