In vogelvlucht

Bijgewerkt: jun 27



Als ze spreekt, gebruikt ze veel enthousiaste handgebaren. Haar ogen stralen.

Ze schuift haar stoel wat dichter naar me toe en focust al haar energie op me.

Terwijl ik op haar intune, blijk ik ineens vanuit luchtperspectief waarnemingen te doen. De reading met deze cliënte verloopt heel anders dan gewoonlijk.

Innerlijk word ik één met een grote witte zwaan die door de lucht vliegt.

‘Ik kijk via de ogen van een zwaan,’ zeg ik, ‘dit heb ik normaal nooit in een sessie…’

Dat is ook wat, ik heb een poster van een zwaan boven mijn bed hangen, ik kijk er iedere dag naar,’ zegt ze. ‘Ik hou erg van vogels en de vrijheid die ze hebben.’

‘Hij vloog eerst hoog in de lucht, maar vliegt nu vlakbij een klein wit kappelletje.

Hij wil jou iets tonen… Ik zie iemand op een instrument met snaren erop spelen, het is erg emotioneel geladen. Er is ook een vrouw aan het zingen, ze maakt klanken die ik moeilijk kan definiëren.’


‘Ik heb altijd al een keer in een kapelletje willen optreden. Ik zing namelijk, en het liefst zou ik dat doen met iemand die cello speelt. Ik zing niet op de normale manier…

ik zing meer zielsmatig, vanuit de diepte.’

De zwaan landt op een kerktoren, die vervolgens begint te luiden.

‘Hou je erg van de geluiden die kerkklokken maken?’ vraag ik.

‘Ja! Die hoor ik iedere ochtend als ik wakker wordt. Dat vind ik zo’n fijn en geruststellend geluid. Het doet me ook zo aan vroeger denken.

Ik heb nu eenmaal iets met klank en muziek…’


Innerlijk volg ik de zwaan. Hij neemt een duik in haar verleden. Ik zie haar vader en moeder alsof ze in de mist staan, het zijn twee schimmen. Ze hebben geen duidelijke gelaatstrekken. Alles is vaag aan deze mensen. ‘Ik heb het idee dat je nooit veel contact met je ouders hebt gehad, alsof ze er niet waren, je hen niet goed kende,’

zeg ik.

‘Mijn ouders zijn ver weg geweest,’ zegt ze, ‘ik heb amper verbinding met hen gevoeld. Al heel jong leefde ik mijn eigen leven. Het is goed zo. Ik ben heel tevreden met hoe het is. Ik hoef ook niets van mijn ouders. Je kunt er wel mee bezig blijven, maar wat heeft dat voor zin? Je moet het doen met wat er is, ook al was het niet erg veel.’


Ik vlieg heel hoog in de lucht, en kom terecht in een sterk vibrerende energie.

‘Het is belangrijk om je af en toe op te laden,’ zeg ik. ‘Je hebt het vermogen om je af te stemmen op energie die voor jou helend is.

‘Ja, zegt ze, ‘ik kan uitstekend mediteren en doe dat dan ook graag en na zo’n meditatie kom ik weer helemaal bij. Ik weet niet wat ik dan precies doe, maar het is geloof ik zoiets als jij schetst.’

Dan beland ik in een woonhuis. In een klein kamertje zit een vrouw heel geconcentreerd te schrijven. Ik krijg het gevoel dat deze vrouw ontzettend veel creaties heeft gemaakt, die niemand ooit gezien heeft. Ze lijkt erg op de cliënte die nu tegenover me zit, maar is een flink stuk jonger.

‘Schrijf je, of ben je ook op andere manieren kunstzinnig bezig?’ vraag ik.

‘Ja, ik schrijf en teken, en doe nog wel meer.’

‘Heb je wel eens gedacht aan exposeren? Een overzichtstentoonstelling?’

‘Ik heb al vaak uitnodigingen gekregen om mijn werk te exposeren, maar ik ben er nooit op ingegaan.’

‘Misschien is nu wel de tijd aangebroken om je artistieke werk voor een breder publiek toegankelijk te maken?’


‘2020 is voor mij een bijzonder jaar,’ zegt ze. ‘Het getal 2 zie ik als een zwaan.

En de 0 in 2020 betekent ook veel voor mij, het staat voor mij voor een nieuw begin. Kun je zien wat mijn missie is?’ vraagt ze ineens.


De zwaan die op de grond zat te rusten, vervolgt zijn vlucht. Met snelle vleugelslagen overbrugt hij een grote afstand. Op het einde zweeft hij door een grote cirkel.

Het voelt voor mij alsof hij zijn bestemming heeft bereikt.

‘De vogel heeft een grote afstand afgelegd. Ik denk dat je leven niet bepaald een makkelijke weg is geweest. Je hebt een zeldzaam alleenzaam pad bewandeld.’

‘Ja, dat kan ik beamen. Ik heb maar met weinig mensen echt aansluiting gevoeld. Maar alleen is niet hetzelfde als eenzaam. Ik ben vaak alleen geweest, maar dat is anders dan eenzaam. Alleenzaam is wel een goed woord voor mijn levensloop. Alleen, maar met mijzelf samen.’ Ze lacht haar tanden bloot.

‘De vogel vliegt uiteindelijk door een rondje,’ zeg ik.

‘Zo’ n rondje als de 0 van 2020?’

‘Ja, zo’n rondje.’

‘Dat betekent heel veel voor mij. Dan gaat het in 2020 misschien toch echt gebeuren.

Je hebt de cirkel mooi rond gemaakt, zegt ze, ik ben heel blij met je sessie,

het betekent meer voor me dan je misschien beseft. Vogels zijn zo belangrijk voor me! Dat je dus dus de reading bij mij via een zwaan doet, vind ik dus heel bijzonder.

Ik ben zelf ook een soort vogel. Een rare vogel weliswaar, maar wel een leuke rare.’

Ze geeft me een knipoog, drukt me stevig de hand en loopt dan naar de deur.


arrow_edited_edited.png

​© 2020 Frido Bijl