Een beetje schudden kan echt geen kwaad

Hij ziet er zoveel lichter uit als hij uiteindelijk zijn ogen opent. ‘Ik heb overal spierpijn, maar ik voel me als herboren,’ zegt hij. Ik geef al een tijd healingen, maar de healing die ik kortgeleden aan een student gaf, zal ik niet zo snel vergeten.


Er gebeurt bijna altijd wel iets als cliënten een healing krijgen op mijn behandeltafel. Velen gaan een beetje trillen met hun benen, of lichtjes schokken met hun bovenlichaam. De buik kan gaan rommelen. Sommigen raken in een lichte trance, vallen in een bijna-slaap of maken zachte geluidjes. Ik zeg altijd tegen de cliënten dat er veel los kan komen tijdens een healing, en dat ze zich er het beste aan over kunnen geven. De energie kan dan nog dieper door dringen.

Na de reading neemt hij plaats op de behandeltafel. Hij gaat liggen op zijn rug. Ogen gesloten. Hij begint diep te ademen als ik mijn handen boven zijn buik hou. Zijn ademhaling blijft zich vervolgens steeds meer verdiepen. Dan start het trillen, eerst met zijn bovenlichaam, later met zijn gehele lijf. Met mijn handen blijf ik rustig bewegen boven zijn lichaam. Hij maakt harde grom-achtige geluiden. Het trillen wordt steeds heviger. Het lijkt er op dat hij van de tafel af zal trillen, maar dat gebeurt gelukkig toch niet. Even vraag ik me af of ik hem moet vragen of het oké met hem is, maar mijn gevoel zegt me dat het niet nodig is.


Zijn armen beginnen te draaien, langzaam, daarna steeds sneller; hij maakt een soort roeibewegingen. Het doet me besluiten wat verder van de tafel af te gaan staan, zodat ik niet door hem geraakt zal worden. De draai- en roei bewegingen gaan langzaam over in: van-hem-afslaan-bewegingen. Met een ongecontroleerde felheid zijn zijn armen aan het bewegen. Met zijn benen maakt hij wegtrap-bewegingen. Hij lijkt zich totaal niet te schamen voor wat zijn lichaam aan het doen is. Ik vind het mooi om te zien dat hij zich zo volledig op zijn gemak voelt, en dat hij iedere beweging er ongecontroleerd laat zijn.


Als de bewegingen nog meer in heftigheid toenemen, besluit ik met de healing te stoppen. Het lijkt me beter om hem volledig de ruimte te geven. Stop ik normaal pas na een half uur of drie kwartier, nu ben ik pas tien minuten bezig. Vanaf mijn stoel sla ik hem gade. Met aandacht volg ik zijn bewegingen en luister ik naar de diepe keelgeluiden die hij maakt.


Als hij even zijn ogen opent, ziet hij dat ik gestopt ben met de healing. Hij gaat zitten op de behandeltafel. Zijn armen beginnen als op hol geslagen molenwieken te bewegen met een ongelofelijke intensiteit. Alsof alle emoties die er maar zijn, in die bewegingen liggen. Niet één emotie heeft de overhand: ze vloeien allemaal ineen en worden pure stromende energie.


Dan zwakt de intensiteit van zijn bewegingen wat af. Hij staat op van de behandeltafel. Net als ik denk dat hij zijn ogen zal openen en weer op zijn stoel tegenover me zal gaan zitten, ontstaat er een nieuwe reeks van bewegingen die net als al die andere heel natuurlijk lijken te ontstaan. Zijn bovenlichaam zwiept naar beneden en dan weer omhoog, in een perfect geconsolideerd ritme. Zeker tien minuten blijft dit zo doorgaan.


Ineens houden de bewegingen op. Hij heeft zijn ogen nog steeds gesloten. Hij ademt diep. Zweet staat op zijn voorhoofd, en ook zijn armen zitten onder het zweet.

‘Ik geloof dat het klaar is,’ zegt hij.

‘Ik vraag me af of je het nog langer had kunnen volhouden.’

‘Ik heb zoiets als dit nog niet eerder meegemaakt.’

‘Ik ook niet.’

Beiden beginnen we te lachen.


Hij kijkt me doordringend aan. Er stroomt een ‘dankjewel’ uit zijn ogen.

‘Je hebt het zelf gedaan,’ zeg ik.

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik fungeer alleen als doorgeefluik voor de energie die overal om ons heen is.

De energie die ons kan reinigen, innerlijk en uiterlijk, mits we er voor openstaan.’

‘Interessant.’

‘Mensen die dieper ademen, zoals jij zonet in de healing sessie, nemen veel leven in zich op. De meeste mensen ademen betrekkelijk oppervlakkig. Hoe dieper je wilt en kunt ademen, hoe dieper je ook het leven kunt binnenlaten.’

‘Ja, dat klopt denk ik wel. Ik voelde trouwens genoeg vertrouwen om me echt helemaal over te geven, ik wist gewoon dat ik me niet moest inhouden.’

‘Geweldig,’ zeg ik, ‘je gaf je echt volledig over aan de healing en liet je lijf ontladen.’

‘Ik werd een grote bal van energie, en daarin zaten alle emoties, maar toch waren die emoties er niet meer. Heel bijzonder om te ervaren.’


Als hij nog wat meer bijgekomen is van zijn enerverende energetische gymnastiek, bedankt hij me nogmaals hartelijk. De donkere wolk die aan het begin van de sessie om hem heen hing is volledig opgelost.