MEER

Ze lijkt de fauteuil die tegenover mij staat eng te vinden, alsof ze er niet in durft te gaan zitten. Maar als ik het haar nog een keer vraag, neemt ze toch plaats. Het is moeilijk om in te schatten hoe oud ze is. Eind twintig zou kunnen, maar ook begin veertig.

Ik probeer een gesprekje met haar te beginnen, maar ze gaat nergens op in.

Met gedempte stem en gereserveerde uitstraling zegt ze: ‘Ik zou meer over mezelf willen weten. Wie ik ben. Wat mijn weg is.’


Een muur van afstand staat tussen ons in. Toch wat lastiger voor me als iemand zich niet kan openstellen. Maar ik heb niet het gevoel dat ze zich niet wil openen, het is meer dat ze het nú nog niet kan, om verschillende redenen.

Ik stel me op haar in en begin dan beelden te zien: ‘Het is belangrijk om meer naar buiten treden, om actie te ondernemen. Ik zie je veel tijd alleen doorbrengen, daar heb je geen moeite mee, maar tegelijkertijd wil je ook graag nieuwe mensen leren kennen, en heb je behoefte aan échte vriendschappen. Focus is voor jou heel belangrijk, focus op wat voor jou belangrijk is.’

’Je hebt gelijk, geloof ik.’

Ineens zie ik een meer. Zij staat naar het meer te kijken, veel bomen eromheen.

Met een gelukzalige glimlach staart ze naar het water. Ze oogt heel sereen.

‘Ik zie je bij een meer staan kijken. Kom je wel eens bij een meer, of heeft het een speciale betekenis voor jou?’

‘Ik ken wel iemand… die woont bij een meer. Ik kijk dan naar het water. Dat is fijn.

Verder weet ik het niet. Ik ben ook bang voor water. Ik kan niet zwemmen…’



‘Je hebt een grote angst om niet geaccepteerd te worden,’ zeg ik.

‘Dat is zo, waar komt die angst vandaan?,’ vraagt ze.

‘Uit het verleden. Je bent vroeger door je ouders niet echt geaccepteerd om wie je werkelijk bent en in wat je voelde. Daar was ook geen ruimte voor. Ze waren teveel met zichzelf bezig. Nu zet je al je onverwerkte gevoelens om in creativiteit en muziek.’

‘Ja, dat kan wel kloppen. En ja, ik maak muziek.’

Een glimlach verschijnt op haar gezicht, de muur brokkelt een beetje af.


‘Wat voor muziek maak je precies?,’ vraag ik.

Ik heb het idee dat ze piano speelt en ook gitaar en dat ze meer eigen liedjes wil gaan schrijven.

‘Ik speel gitaar en piano,’ zegt ze, ‘sinds kort ben ik zelf liedjes aan het schrijven.

Over mijn ervaringen met vriendschappen, en wat ik diep in mezelf voel. Doordat ik bang was om niet geaccepteerd te worden heb ik ook een studie in de muziek niet afgemaakt, die wil ik nu weer gaan oppakken.’

Het valt me op dat ze in langere zinnen begint te spreken, en ook haar afstandelijkheid lijkt een beetje naar de achtergrond te verdwijnen.

‘Ik heb sterk het gevoel dat je hele pure muziek maakt, recht vanuit je hart.

Je stem is volgens mij ook heel fijn om naar te luisteren.’


Ze grijpt naar haar tas en haalt haar telefoontje eruit.

‘Zal ik je wat laten horen, ik heb een liedje van mezelf op mijn telefoon staan.’

‘Ja, dat is leuk. Wil je het dan ook meteen presenteren? Misschien haal ik je een beetje uit je comfortzone, maar als je meer naar buiten gaat treden met je muziek, zal je soms toch ook iets moeten vertellen over het liedje wat je gaat zingen.’

‘Ja, dat wil ik wel. Ik zal het proberen.’ Ze lacht verlegen naar me.

Ik ben benieuwd wat ze gaat laten horen. Als muziekliefhebber heb ik veel verschillende soorten muziek gehoord, maar ik ben altijd nieuwsgierig naar nieuwe, authentieke muziek.


‘… Dit liedje gaat over de nieuwe vriendschappen die ik de laatste weken heb gekregen, omdat ik me meer heb geopend. Ik ben voor het eerst mezelf gaan presenteren voor een klein clubje vrienden… Een huiskamersessie… dat is heel goed gegaan…

Hun reacties waren heel positief… Plotseling rollen de tranen over haar wangen…

Wat is ze innemend, denk ik, als ze zichzelf echt wat meer laat zien.

Ze begint te swipen op haar telefoon.


Dan hoor ik ineens prachtige, zweverige akkoorden. Alsof ze de snaren van haar gitaar met veren aait, zo licht en zacht klinkt het.

Even vraag ik me af of ze nog wel gaat zingen, maar dan klinkt uiteindelijk haar stem… Totaal onherkenbaar van haar gewone spreekstem. Het ontroert me… Wat is dit puur! Bijzonder is ook dat ik het nergens aan kan linken, aan geen enkele band of muziekstroming. Het klinkt in ieder geval heel sereen en etherisch.

‘Wat ontzettend mooi,’ zeg ik als ze stopt met het afspelen van het liedje. ‘Hiermee kan je bijna niet anders dan doorgaan. Het zit zo goed in elkaar in alle opzichten, en je stem komt echt binnen.’

Haar warme binnenkant is via de muziek helemaal naar voren gekomen, en nu ze haar liedje heeft laten horen is die binnenkant als vanzelf ook meer aan de buitenkant zichtbaar geworden!

‘Wat kan ik doen met spiritualiteit?,’ vraagt ze dan.

‘Jouw spiritualiteit zit in je muziek,’ zeg ik, ‘dat is overduidelijk en daar hoeven we ook niet lang over te praten.’


Ineens zie ik dat ze een kleine tattoo op de binnenkant van haar pols heeft.

‘Wat heb je voor een tattoo op je pols?,’ vraag ik.

‘Het is een tattoo van een meer.’ Ze lijkt er zelf van te schrikken terwijl ze de woorden uitspreekt, ze had de link nog niet gelegd. Ze keert haar pols naar mij toe.

‘Aha,’ zeg ik lachend. ‘Heeft het een speciale betekenis voor je? Zoiets laat je niet zomaar tatoeëren.’

‘Het is van een muziekalbum, ik vindt dat plaatje erg mooi en het gevoel dat dat album me geeft is fijn, ik voel me gelukkig als ik die muziek hoor.’

‘Het is fijn om je zo gelukkig te voelen,’ zeg ik.

‘Jazeker,’ zegt ze. Ze staart een tijdje naar haar tattoo op haar pols en zegt dan: ‘ik ga MEER muziek maken!’


(gepubliceerd met toestemming van de cliënte)